Milan Weber

W 1990 roku w praskim Tuzeksie poprosiłem sprzedawcę, żeby puścił mi wieżę SONY z odtwarzaczem CD. „Na chwilę“ — odpowiedział. Po jakichś trzech minutach padło: „Dość“.

Być może i to drobne przeżycie odegrało swoją rolę.

4 listopada 1991 roku razem z kolegą Robertem otworzyliśmy pierwszy specjalistyczny sklep SONY na Morawach. Miał zaledwie 28 metrów kwadratowych.

Początek nie był łatwy. Mieliśmy piękny sklep, staraliśmy się o znakomitą obsługę — tylko klienci jakoś nie przychodzili. Zamówiliśmy więc druk 15 000 ulotek i sami roznieśliśmy je po Cieszynie i okolicy.

Kilka dni później przyszedłem rano do pracy, a przed sklepem stała kolejka.

„Czekamy, aż pan otworzy, panie Weber.“

Takiej chwili się nie zapomina.

W czerwcu 1996 roku otworzyliśmy większy sklep w centrum. Obok SONY i Philipsa stopniowo pojawiały się marki, które wtedy oznaczały prawdziwe hi-fi — NAD, Rotel, Denon, Tannoy, Mission czy LOEWE. Częścią sklepu był już także osobny pokój odsłuchowy.

Nigdy nie chodziło tylko o to, żeby coś sprzedać. Chcieliśmy sprzęt zaprezentować, wyjaśnić, prawidłowo podłączyć i w razie potrzeby zainstalować u klienta w domu.

Miałem przy tym wielkie szczęście do współpracowników. Ich uczciwość, życzliwość i stosunek do klientów były jedną z podstaw naszego sukcesu.

W połowie lat 90. technika zaprowadziła mnie na kilka lat w nieco innym kierunku. Znajomy przywiózł z USA niewiarygodną wówczas nowinkę — bank danych sterowany głosem. Uzyskałem jego przedstawicielstwo na naszą część Europy i na potrzeby dystrybucji w Polsce założyłem firmę VOICE.

Współpracowaliśmy z największymi graczami na rynku, na przykład z Optimusem. Rozmawialiśmy z IBM o lokalizacji programu Speech to Text, wystawialiśmy się na INVEX-ie i przebiliśmy się do ścisłego finału konkursu O Kryształowy Dysk. Nagrodę za znaczący postęp technologiczny odbierałem potem w Las Vegas.

Dzięki temu nauczyłem się polskiego, poznałem polski rynek i zdobyłem doświadczenie w dystrybucji, które później okazało się niezwykle ważne.

Coraz jaśniejsze stawało się, że dziedziną, której naprawdę chcę się poświęcić, jest hi-fi.

Od 1998 roku zacząłem więc budować dystrybucję hi-fi w Polsce. Najpierw we współpracy z czeskimi producentami — Pavlem Dudkiem i jego wzmacniaczami, SHAN-em, Petrem Králem, a przede wszystkim z marką Pro-Ject.

Stopniowo dołączały kolejne marki: Triangle, Sonus Faber, Cabasse, REL, Cardas, Primare, IsoTek, Balanced Audio Technology, Audiovector czy Chord Electronics.

Przyszły dziesiątki wystaw, prezentacji, testów i recenzji, budowanie sieci dealerskiej i tysiące godzin odsłuchów. Trzykrotnie na Audio Video Show w Warszawie zdobyliśmy nagrodę za najlepszy dźwięk.

To był piękny czas — i zarazem ogromna szkoła.

Najwięcej nauczyłem się chyba nie z katalogów i parametrów technicznych, ale podczas osobistych spotkań z ludźmi, którzy naprawdę tworzą najwyższej klasy audio.

John Franks i Rob Watts z Chord Electronics, Christopher Cabasse, John Hunter z REL, Steve Bednarski i Victor Khomenko z BAT, Lars Pedersen z Primare, George Cardas czy konstruktorzy Sonus Faber.

Z niektórymi z nich powstały relacje, które dawno wykroczyły poza ramy zwykłego partnerstwa handlowego. I to właśnie rozmowy z tymi ludźmi nauczyły mnie jednej ważnej rzeczy: nawet po dziesięcioleciach w hi-fi człowiek nie wie wszystkiego. Ciągle jest czego słuchać, co porównywać i co odkrywać.

Jedno nazwisko muszę jednak zostawić na koniec.

Heinz Lichtenegger, założyciel Pro-Jecta.

Na początku lat 90. stał u narodzin marki Pro-Ject, a jego wizja znacząco przyczyniła się do powrotu gramofonu i płyty winylowej. Miałem możliwość być jego partnerem handlowym przez ponad dwadzieścia pięć lat i z bliska obserwować, jak z małej środkowoeuropejskiej firmy staje się jedna z najważniejszych marek gramofonowych na świecie.

Dla mnie osobiście oznaczało to jeszcze coś więcej: ostateczny powrót do analogu.

GO ANALOG.